Herentals, NoorderwijkZwaarden kletteren, hoorns schallen en de geur van open vuren prikkelt de neusgaten. Afgelopen weekend werd de weide naast The Old Farm in Noorderwijk omgetoverd tot een levend geschiedenisspektakel. Het re-enactment Multikamp bracht Vikingen, middeleeuwers, cowboys en indianen samen voor een weekend vol passie, gemeenschap en een ontsnapping aan de moderne wereld. “Het is hier elke keer weer op vakantie gaan”, klinkt het bij de deelnemers.
Op een zonovergoten zaterdagmiddag ademt het terrein van The Old Farm geschiedenis. Toen we het terras van de westernsaloon opstapten, werden we begroet door een cowboy die ons een buideltje met twee tinnen dollarmunten overhandigde. “We betalen hier met ouderwets geld, zoals vroeger”, klonk het gastvrij. Bezoekers wanen zich verderop eeuwen terug in de tijd, waar re-enactors koken op open vuur, authentieke kledij dragen en oude ambachten demonstreren.
Het Multikamp, dat plaatsvond op zaterdag 10 en zondag 11 mei, bood een unieke inkijk in vervlogen tijden, van de vroege middeleeuwen tot het Wilde Westen. De organisatie wil hiermee Noorderwijk en Herentals toeristisch op de kaart zetten en mikt vooral op families, met tal van kindvriendelijke activiteiten.
Centraal op het terrein staat The Old Farm, een levend geschiedenismuseum dat de Amerikaanse pionierstijd tussen 1810 en 1890 uitbeeldt. Voorzitter François ‘Wyatt’ Van Assche (68), getooid als US Marshal voor zijn ‘US Marshal Office’, legt uit dat de club is ontstaan uit het enthousiasme na de Expo van 1956. “Vroeger zag je veel cowboyfilms, dat sprak tot de verbeelding”, vertelt hij. Nu is The Old Farm een van de laatste clubs in de provincie Antwerpen die deze periode levend houdt.
Cowboys, indianen en een familieverhaal
Vroeger zag je veel cowboyfilms, dat sprak tot de verbeelding
Een bijzonder verhaal binnen de westerngemeenschap is dat van Adrie ‘Dutch’ (53) en zijn zoon Janno ‘Wamblila’ (15). Adrie kreeg de re-enactmentmicrobe van zijn vader mee en gaf die door aan zijn kinderen. “Ik ben in de hobby geboren”, lacht Janno. Verrassend genoeg koos Janno niet voor het cowboyleven van zijn vader, maar voor de ‘andere kant’: hij werd indiaan. “Dat is zijn passie, en daar ben ik trots op”, zegt Adrie, ook al moet hij nu zijn revolver inleveren bij de ingang van het indianenkamp waar zijn zoon als warrior de wacht houdt.
“Cowboys lachten vroeger wel, maar nooit op de foto”
Adrie ‘Dutch’ (53) en zijn zoon Janno ‘Wamblila’ (15).
Janno is een van de jongste deelnemers op het kamp en hoopt dat meer jongeren de weg naar re-enactment vinden. “Veel jongeren gamen liever binnen”, merkt hij op. “Maar hier heb je rust, hoor je de vogels en ben je met vrienden. Het is puur genieten, even weg van de gsm.” Een sentiment dat door veel re-enactors wordt gedeeld: het ontsnappen aan de moderne wereld, de technologie en de constante bereikbaarheid doet deugd. “Wie kan er nog vuur maken met een steen of koken op open vuur?” vraagt Adrie zich af.
" Hier heb je rust, hoor je de vogels en ben je met vrienden. Het is puur genieten, even weg van de gsm "
Vikingen: sterke vrouwen en bosvolk
Een stukje verder op het veld slaan de Vikingen hun kamp op. Zwaarden kletteren als de imposante Ivar het opneemt tegen drie andere krijgers. Zijn partner Hadie (35) van de groep Skogevolk (letterlijk ‘bosvolk’) vertelt over hun passie voor de vroege middeleeuwen en de natuur. “Hoe groener, hoe liever”, zegt ze. Voor Hadie en Ivar is re-enactment een levensstijl die ze doortrekken in hun dagelijks leven. Ivar bezit zelfs enkel Vikingkleren.
Hadie werpt ook licht op de verrassende rol van de vrouw in de Vikingcultuur. “Vikingmannen versierden hun vrouwen met sieraden om hun rijkdom en macht te tonen als ze maandenlang weg waren voor handel of rooftochten”, legt ze uit. “De vrouw was thuis de baas en droeg de sleutels van het huis.” En lachend voegt ze toe: “Ik denk dat dat in veel moderne relaties nog steeds zo is: de man denkt dat hij de broek draagt, maar wij hebben de sleutels!”
Voor Hadie en Ivar is re-enactment een levensstijl die ze doortrekken in hun dagelijks leven.
Voor wie wil beginnen met re-enactment, heeft Hadie een simpele tip: “Kom langs op evenementen en praat met zoveel mogelijk mensen. Iedereen vertelt graag over zijn hobby.”
“ D e vrouw was thuis de baas en droeg de sleutels van het huis. Ik denk dat dat in veel moderne relaties nog steeds zo is ”
Middeleeuwse heksen: een familie van wijze vrouwen
Bij een ander kampvuur, te midden van middeleeuwse kanonniers, ontmoeten we een opmerkelijk duo: Nancy Janssens (58), heksennaam Hetty, en Zoé Dewachter (19). Beiden zijn re-enactors van de 14e eeuw, maar ook in het dagelijks leven praktiserende heksen. Zoé rolde in het re-enactmentleven via haar ouders toen ze nog in de buggy zat en wil er nooit meer mee stoppen. Nancy kwam er later bij via vrijwilligerswerk en werd opgenomen in wat zij hun tweede ‘familie’ noemen.
“Heks zijn is geen geloof, het is een ‘zijn’”, legt Nancy uit. “Het gaat om goed doen voor iedereen en iedereen aanvaarden zoals die is, ongeacht geaardheid, kleur of geloof.” Ze betreurt dat het woord ‘heks’ nog steeds een negatieve bijklank heeft, vaak door sprookjes en de geschiedenis van heksenvervolgingen. “Eigenlijk betekent heks ‘wijze persoon’”, zegt ze. Ze vertelt hoe heksen vroeger vaak de genezers, vroedvrouwen en zelfs psychologen van het dorp waren.
Zoé vult aan hoe ze als kind dingen aanvoelde en energieën van anderen overnam, wat soms eng was. Pas later vond ze herkenning en begeleiding. Voor beiden is de re-enactmentgemeenschap een warme omgeving waar ze volledig zichzelf kunnen zijn, zonder schrik voor de brandstapel, al wordt daar wel eens lachend naar verwezen.
" Heks zijn is geen geloof, het is een ‘zijn’. Het gaat om goed doen voor iedereen en iedereen aanvaarden zoals die is "Nancy Janssens (58), heksennaam Hetty, en Zoé Dewachter (19) zijn re-enactors van de 14e eeuw, maar ook in het dagelijks leven praktiserende heksen.
Een hechte gemeenschap
Wat alle groepen en tijdsperiodes op het Multikamp bindt, is het sterke gemeenschapsgevoel. “Wij zijn echt een familie voor elkaar”, zegt Zoé. “Als er iets gebeurt met een van ons, dan staat iedereen klaar, ook privé.” Kleding wordt doorgegeven, eten gedeeld, en op elkaars kinderen gelet. De coronaperiode was dan ook zwaar, omdat de evenementen en de fysieke samenkomsten wegvielen. “Ik heb mijn middeleeuwse vrienden toen echt gemist”, vertelt Zoé.
Persartikel : GVA by Thabo Xulu
“Puur genieten en even geen gsm's”: Een reis terug in de tijd op het Multikamp in Noorderwijk | GVA